Bezpieczeństwo i podatność: metody i ryzyko blokowania i zabijania chipów RFID

W coraz bardziej połączonym świecie technologia identyfikacji radiowej (RFID) stała się cichym, niewidocznym silnikiem obsługującym wszystko, od dostępu za pomocą karty-klucza i płatności zbliżeniowych po zarządzanie zapasami i śledzenie zwierząt domowych. Jednak ta wszechobecna wygoda wiąże się z rosnącymi obawami opinii publicznej dotyczącymi prywatności i bezpieczeństwa, co sprawia, że ​​wiele osób zadaje sobie pytanie: w jaki sposób można zneutralizować te chipy?

Metody ingerencji w chipy RFID można ogólnie podzielić na dwie kategorie: blokowanie ich sygnału lub trwałe ich niszczenie — często określane jako „zabijanie”.

Blokowanie: Tarcza Ochronna

Najpopularniejszą i nieniszczącą metodą ochrony chipa RFID jest blokowanie jego sygnału. Nie powoduje to uszkodzenia chipa, ale tworzy barierę uniemożliwiającą jego odczytanie przez nieuprawnione skanery.

Najprostszym rozwiązaniem jest rękaw lub portfel blokujący RFID. Produkty te są wyłożone siatką z materiału przewodzącego, zazwyczaj metalu, tworzącą klatkę Faradaya. Klatka ta skutecznie zatrzymuje fale radiowe, uniemożliwiając komunikację skanera z znajdującym się w środku chipem. W przypadku majsterkowiczów podobny, choć mniej niezawodny efekt może dać nawet owinięcie karty w folię aluminiową.

„Dla przeciętnego konsumenta obawiającego się cyfrowych kieszonkowców najbardziej praktycznym i legalnym rozwiązaniem jest portfel z ekranem” – mówi dr Evelyn Reed, profesor cyberbezpieczeństwa w King's College London. „Rozwiązuje podstawowy strach przed przeszukaniem danych karty kredytowej lub paszportu bez Twojej wiedzy”.

Zabijanie: trwałe rozwiązanie

Bardziej ekstremalne podejście polega na trwałym wyłączeniu lub „zabiciu” chipa RFID. Jest to nieodwracalne i czyni urządzenie bezużytecznym.

Najbardziej bezpośrednią metodą jest fizyczne zniszczenie. Ponieważ chipy RFID zawierają delikatne mikrochipy i anteny, zmiażdżenie, przecięcie lub przekłucie ostrym narzędziem spowoduje uszkodzenie wewnętrznych obwodów. Zwykle wystarczające jest mocne uderzenie młotkiem lub precyzyjne przecięcie nożyczkami po chipie (często widocznym jako mały, płaski kwadrat pod powierzchnią karty).

Inna metoda polega na przeciążeniu elektromagnetycznym. Chociaż nie jest to wykonalne dla większości konsumentów, istnieją przemysłowe zapery RFID, które wytwarzają silny impuls elektromagnetyczny (EMP), powodując smażenie elektroniki chipa. Bardziej dostępną, choć ryzykowną i nieprzewidywalną metodą jest wystawienie chipa na działanie kuchenki mikrofalowej. OSTRZEŻENIE: Jest to niezwykle niebezpieczne i niezalecane, ponieważ może uszkodzić kuchenkę mikrofalową i spowodować ryzyko pożaru, szczególnie jeśli chip RFID jest osadzony w karcie z metalowym paskiem lub baterią.

Szara strefa prawna i etyczna

Chociaż blokowanie sygnału RFID w celu ochrony prywatności jest powszechnie legalne, akt trwałego zniszczenia chipa wkracza na złożone terytorium prawne i etyczne.

Zniszczenie chipa wbudowanego w posiadany produkt, np. element odzieży ze sklepu detalicznego, jest zazwyczaj kwestią osobistego wyboru. Jednakże zabicie chipa w należącej do firmy karcie dostępu, książce bibliotecznej lub, co najważniejsze, oficjalnym dokumencie rządowym, takim jak paszport, może być nielegalne. Na przykład manipulowanie paszportem często stanowi przestępstwo.

„Technologia wyłączania znacznika RFID jest łatwo dostępna, ale legalność jej użycia zależy od kontekstu” – wyjaśnia Michael Thorne, prawnik zajmujący się etyką technologiczną. „Masz prawo chronić swoją prywatność, ale nie masz prawa niszczyć mienia, którego nie jesteś właścicielem ani obchodzić legalnych systemów bezpieczeństwa. W świetle prawa granica między bezpieczeństwem osobistym a wandalizmem jest bardzo wyraźna”.

W miarę jak technologia RFID stale ewoluuje i wtapia się głębiej w tkankę codziennego życia, debata pomiędzy oferowaną przez nią wygodą a prywatnością, którą potencjalnie pogarsza, jeszcze się nie skończyła. Na razie konsumentom zaleca się stosowanie nieniszczących metod blokowania w celu codziennej ochrony i rozważenie znaczących konsekwencji prawnych przed podjęciem próby „zabicia” dowolnego chipa, którego nie są jednoznacznie własnością.