پیمایش در نامرئی: بحث بر سر کنترل شخصی فناوری RFID

عنوان فرعی: با فراگیر شدن تراشه‌های RFID در کارت‌ها، گذرنامه‌ها و موارد روزمره، بحث‌ها درباره حریم خصوصی، امنیت و اقدامات متقابل فردی تشدید می‌شود.

تراشه کوچک و بی تکلف شناسایی فرکانس رادیویی (RFID) در تار و پود زندگی مدرن بافته شده است. از فعال کردن تراکنش‌های سریع ضربه و پرداخت و دسترسی امن به ساختمان‌ها گرفته تا ردیابی موجودی و جاسازی در گذرنامه‌ها، کاربرد آن بسیار زیاد است. با این حال، حضور فراگیر و اغلب نامرئی آن، جرقه گفتگوی موازی درباره حریم خصوصی شخصی و میزانی که افراد می‌توانند یا باید این دستگاه‌ها را کنترل کنند، به راه انداخته است.

این بحث اغلب بر جستجوی روش هایی برای مسدود کردن یا غیرفعال کردن تراشه های RFID متمرکز است. اصطلاحات استفاده شده، مانند "بلاک و کشتن"، بر تمایل به کنترل شخصی مطلق بر تعاملات دیجیتال تأکید می کند.

از یک طرف، توانایی مسدود کردن سیگنال های RFID به طور گسترده ای به عنوان یک حفاظت از حریم خصوصی قانونی شناخته شده است. این معمولاً از طریق اصول قفس فارادی به دست می آید. محصولاتی مانند کیف پول محافظ، آستین پاسپورت و حتی محلول‌های DIY با استفاده از فویل آلومینیومی مانعی فلزی ایجاد می‌کنند که از رسیدن امواج رادیویی به تراشه جلوگیری می‌کند و عملاً آن را برای اسکنرها نامرئی می‌کند. این اقدام احتیاطی توسط کارشناسان امنیتی برای جلوگیری از "اسکیمینگ" توصیه می شود، جایی که خوانندگان غیرمجاز مخفیانه داده ها را از تراشه های مجاور جمع آوری می کنند.

مفهوم از کشتن با این حال، یک تراشه وارد قلمروی بحث‌انگیزتر می‌شود. از بین بردن دائمی یک تراشه RFID، اغلب با ارسال یک پالس الکترومغناطیسی با ولتاژ بالا (EMP) از طریق یک دستگاه قدرتمند دستی یا آسیب فیزیکی به آن، غیر قابل برگشت است. اگرچه از نظر فنی امکان پذیر است، این اقدام اغلب غیرقانونی است، شرایط خدمات را نقض می کند و عملکرد مورد را از بین می برد. غیرفعال کردن تراشه کارت اعتباری قرارداد آن را باطل می کند، "کشتن" تراشه گذرنامه ممکن است سند را باطل کند و دستکاری برچسب های امنیتی خرده فروشی به منزله سرقت است.

دکتر النا رید، یک متخصص اخلاق امنیت سایبری، توضیح می‌دهد: "گفتمان واقعاً در مورد تخریب نیست."

صنایع قانونی نیز از مکانیسم های "کشتن" استفاده می کنند. خرده فروشان برچسب های RFID را هنگام پرداخت غیرفعال می کنند تا از هشدارهای نادرست جلوگیری کنند. کتابخانه ها برچسب ها را در کتاب های امانت گرفته شده غیرفعال می کنند. در این زمینه ها، غیرفعال کردن یک بخش کنترل شده و مجاز از نتیجه گیری یک تراکنش است.

چشم انداز قانونی روشن است: در حالی که استفاده از آستین محافظ حق شماست، تخریب فعال تراشه های تعبیه شده در اموالی که به طور کامل مالک آن نیستید (مانند شناسه شرکت، جاکلیدی اجاره ای خودرو، یا گذرنامه دولتی) می تواند منجر به عواقب قانونی جدی، از جمله اتهامات خرابکاری یا تخریب اموال شود.

همانطور که فناوری RFID به تکامل خود ادامه می‌دهد و در دستگاه‌های شخصی و حتی ایمپلنت‌های پزشکی ادغام می‌شود، گفتگوها تغییر می‌کند. تمرکز از اقدامات متقابل فردی رادیکال به سمت راه‌حل‌های سیستمی است: استانداردهای رمزنگاری قوی‌تر، مقررات واضح‌تر در مورد جمع‌آوری داده‌ها، قوانین «حق دانستن» در مورد تراشه‌های جاسازی شده، و توسعه پروتکل‌های تراشه‌های کنترل‌شده توسط کاربر که می‌توانند با اجازه روشن یا خاموش شوند.

در نهایت، سؤالی که در جستجوی راه‌هایی برای «مسدود کردن و کشتن» RFID مطرح می‌شود، کمتر در مورد چگونگی فنی است و بیشتر در مورد یک مذاکره اساسی اجتماعی است: در دنیایی که روز به روز شبکه‌ای می‌شود، دسترسی شرکت‌ها و دولت به کجا ختم می‌شود و حاکمیت دیجیتال شخصی از کجا شروع می‌شود؟ پاسخ احتمالاً نه در پارازیت‌های سیگنال، بلکه در خط‌مشی، طراحی شفاف و انتخاب قدرتمند مصرف‌کننده یافت می‌شود.